apokalipsa-eden

Tajemnice Słowiańskiej Piśmienności

                      Tajemnice Słowiańskiej Piśmienności

Odpowiedź na posta na faceboku Panu Damianowi Gocółowi

Bardzo dziękuję za  Pański wpis na temat głagolicy. Jestem pełen podziwu dla znajomości historii, jak i prawa kanonicznego. Cieszy mnie to , że znajdują się osoby, które starają się zgłębić temat głagolicy jak i innych alfabetów Słowiańskich, co bez wątpienia przyczyni się do ich upowszechnienia. Kontrowersyjne głosy jakie pojawiają się przy próbach podważenia wyników moich dociekań najczęściej opierają się na wiedzy ogólnie dostępnej, jednak adwersarze wykazują zastraszający brak samodzielnego myślenia. Bez zastanowienia powtarzają to co „Pani mówiła w szkole” i nic ponadto.

Na Pański wpis częściowo odpowiedziałem w referacie jaki wygłosiłem na konferencji językowej w Macedońskiej Ochrydzie, dodatkowo  napiszę stosowny artykuł, w  którym postaram się odpowiedzieć na wszystkie Pańskie wątpliwości, co zapewne zainteresuje również inne osoby.

W ramach umysłowej rozgrzewki prowadzącej do cennej umiejętności jaką jest samodzielne myślenie proponuję, aby sprawdził Pan swoje talenty i odpowiedział na parę pytań. Pytania te  dotyczące alfabetów słowiańskich zmuszony jestem poprzedzić dość szerokim wstępem.

Otóż :

Według oficjalnej nauki, której mniemam jest Pan zwolennikiem, w Naszym kręgu kulturowym  alfabetami powszechnie stosowanymi były: alfabet łaciński, grecki i hebrajski. Ta sama nauka twierdzi, że były one systemami piśmienniczymi społeczności o najwyższej kulturze .

 English_alphabet_-_Modern_No._20_script.png

 

Alfabet łaciński składa się z 26 liter

 

Skan alfabetu łacińskiego

Alfabet grecki

Klasyczne litery greckie[edytuj]

Klasyczny alfabet grecki składa się z 24 liter:

 

Nazwa

Wymowa

Transliteracja

Grecka (klasyczna)

Łacińska

Polska

Starożytna

Nowogrecka

Α α

ἄλφα (wym. alpha)

alpha (wym. alfa)

alfa

[a] [aː]

[a]

a

Β β ϐ

βῆτα (wym. beta)

bēta

beta

[b]

[v]

b

Γ γ

γάμμα (wym. gamma)

gamma

gamma

[ɡ]

[ʝ] przed [] lub [i];
w innych wypadkach [ɣ]

g

Δ δ

δέλτα (wym. delta)

delta

delta

[d]

[ð]

d

Ε ε ϵ ϶

ἒ ψιλόν (wym. epsilon)

epsīlon

epsilon

[e]

[]

e

Ζ ζ

ζῆτα (wym. dzeta)

dzeta (wym. dzeta lub zeta)

dzeta

[zd] albo [ʣ], później [zː]

[z]

z

Η η

ἦτα (wym. eta)

ēta

eta

[ɛː]

[i]

e, ē

Θ θ ϴ ϑ

θῆτα (wym. theta)

thēta (wym. teta)

theta

[tʰ]

[θ]

th

Ι ι ℩

ἰῶτα (wym. iota)

iōta

jota

[i] [iː]

[i], [j]

i

Κ κ ϰ

κάππα (wym. kappa)

kappa

kappa

[k]

[c] przed [] lub [i];
w innych wypadkach [k]

k

Λ λ

λάμβδα (wym. lambda), λάβδα (wym. labda)

lambda

lambda

[l]

[l]

l

Μ μ

μῦ (wym. my)

my (wym. mi)

my

[m]

[m]

m

Ν ν

νῦ (wym. ny)

ny (wym. ni)

ny

[n]

[n]

n

Ξ ξ

ξῦ (wym. ksy), ξῖ (wym. ksi), ξεῖ (wym. ksej)

xy (wym. ksi), xi

ksi

[ks]

[ks]

ks, x

Ο ο

ὂ μικρόν (wym. o mikron)

omicron (wym. omikron)

omikron

[o]

[]

o

Π π ϖ

πῖ (wym. pi), πεῖ (wym. pej)

pi

pi

[p]

[p]

p

Ρ ρ ϱ ϼ

ῥῶ (wym. rho)

rho (wym. ro)

rho

[r], []

[r]

r, rh

Σ σ ς
Ϲ ϲ Ͻ ͻ

σίγμα, σῖγμα (wym. sigma)

sigma

sigma

[s]

[s]

s

Τ τ

ταῦ (wym. tau)

tau

tau

[t]

[t]

t

Υ υ ϒ

ὖ ψιλόν, ὒ ψιλόν (wym. ypsilon)

ypsīlon (wym. ipsilon)

ipsylon

[u] [uː], później [y] [yː]

[i]

y

Φ φ ϕ

φῖ (wym. phi), φεῖ (wym. phej)

phi (wym. fi)

phi

[pʰ]

[f]

ph

Χ χ

χῖ (wym. khi), χεῖ (wym. khej)

chi

chi

[kʰ]

[ç] przed [] lub [i];
w innych wypadkach [x]

kh

Ψ ψ

ψῖ (wym. psi), ψεῖ (wym. psej)

psi

psi

[ps]

[ps]

ps

Ω ω

ὦ μέγα (wym. o mega)

oměga

omega

[ɔː]

[]

o, ō

 

 

Alfabet hebrajski składa się 22 liter

 

Litery alfabetu hebrajskiego:

Zapis

Nazwa

Wymowa

Wartość numeryczna

Nowoczesny

Tradycyjny

Kursywa hebrajska

א

א

 

alef

[ʔ], nieme lub któraś z samogłosek

1

ב

ב

 

bet

[b], [v]

2

ג

ג

 

gimel

[ɡ]

3

ד

ד

 

dalet

[d]

4

ה

ה

 

hej/he[4]

jako spółgłoska – [h]; jako samogłoska – [a]

5

ו

ו

 

waw

jako spółgłoska – [v]; jako samogłoska – [ɔ̝], [u]

6

ז

ז

 

zajin/zain[4]

[z]

7

ח

ח

 

chet

[χ] lub [ħ]

8

ט

ט

 

tet

[t]

9

י

י

 

jod[4]/jud

jako spółgłoska – [j]; jako samogłoska – [i], [ɛ̝]

10

כך

כך

 

kaf

[k], [χ]

20

ל

ל

 

lamed

[l]

30

מם

מם

 

mem

[m]

40

נן

נן

 

nun

[n]

50

ס

ס

 

samech/samek[4]

[s]

60

ע

ע

 

ajin/ain[4]

jako spółgłoska – [ʕ] lub nieme; jako samogłoska – [a], [ɛ̝], [ɔ̝], [i]

70

פף

פף

 

pe

[p], [f]

80

צץ

צץ

 

cadi/cade/sade[4]

[ʦ] (polskie c)

90

ק

ק

 

kof[4]/kuf

[k], [q]

100

ר

ר

 

resz

w starożytności [r], współcześnie [ʁ]

200

ש

ש

 

szin

[ʃ] (polskie sz), [s]

300

ת

ת

 

taw

[t], [θ]

400

 

Skan alfabetu hebrajskiego

Skany alfabetów przedstawionych powyżej są pobrane z oficjalnych źródeł , każdy jest w stanie zauważyć, że są to proste we wszystkich trzech przypadkach niezbyt wymyślne znaki pisarskie.

Są to wytwory najwyższej kultury.

 

A teraz BUKWICA zwana również AZBUKA

 azbuka.png

 

 

Skan alfabetu

W systemie liczbowym Bukwicy przypisano  literom wartości liczbowe do 1000, natomiast  ( co mówi oficjalna nauka)

 

W celu zapisania liczb od 1000 wzwyż stawiano przed literami znak tysiącznika (҂), mnożąc w ten sposób wartość znaku przez 1000.
Np.: ҂а҃ = 1 000, ҂к҃ = 20 000 albo nawet ҂ц҂ч҂ѳ҃цчѳ = 999 999.
Ponadto istniała możliwość zapisu jeszcze większych liczb, opisując je różnie skonstruowanymi kręgami[1] (zob. rys. poniżej).

 Cyrillic_thousands.png

 

A teraz GŁAGOLICA

 glagolitic2.gif

Skan  alfabetu GŁAGOLICOWEGO  uznany przez oficjalną naukę.

 02_1_Glagolitic.jpg

Skan głagolicy kanciastej z kilkoma ligaturami.

 

 vinodolski7.jpg

 

Skan kilkudziesięciu ligatur głagolicowych według wiedzy oficjalnej

Poniżej przedruk z wikipedi na temat ligatur głagolicowych

Głagolica jest prawdopodobnie pismem najbogatszym w ligatury. W tysiącach dokumentów można znaleźć ponad 800 rodzajów ligatur, czyli połączonych liter. Złączenia przedstawiają dobitnie, obrazowo znaczenie napisanego słowa. Czasami złożonych w graficzną kompozycję jest 4, 5 i więcej liter. Uważa się że ligatury, w innych pismach, były stosowane dla szybszego pisania, natomiast w kaligraficznej i czasochłonnej głagolicy pełnej pętelek i oczek trudno się oczywiście dopatrywać optymalizacji pod kątem szybkiego pisania.

Ligatury występują nawet w druku, gdyż mają symboliczne znaczenie. Wydany drukiem 1561 Brewiarz z Brozič posiada co najmniej 250 ligatur. Unikatowym zjawiskiem w druku są częściowe ligatury, połowa litery dołączona jest do innej litery, ukazując elastyczność zapisu w tworzeniu i rozumieniu pisma. Występują w obuinkunabułachMszał Baromicia drukowanym w Senju w 1494 oraz Brewiarz Baromicia z Wenecji 1493.

 pobrane.jpg

Na dokładkę skan z trzema rodzajami  głagolicy, czyli okrągłej (krugla lub obla) ,kanciastej ( uglata) i kursywnej.

 

Reasumując:

Alfabety rzekomo wyższych kultur posiadają zaledwie nieco ponad 20  znaków graficznych, przy czym nie reprezentują dźwięków jakie może wydać głośnia ludzka i stosowane są różne kruczki aby je zapisać, lub niektóre dźwięki są pomijane.  Z punktu widzenia fonetyki są to alfabety bezwartościowe.

 

Alfabet Bukwicowy posiada 49 liter i stwarza możliwość zapisania wszystkich  dźwięków jakie wydaje głośnia ludzka. Ponadto posiada system liczbowy umożliwiający zapisywanie liczb w nieskończoność. Imiona liter pozwalają na utworzenie  spójnego i logicznego traktatu akrofonicznego.  Podstawowy traktat Bukwicowy mówi o życiu ludzi na Ziemi.

Taki traktat akrofoniczny na niby można utworzyć posługując się alfabetem hebrajskim, jednak zastosowane w nim imiona liter są rzeczownikami i dlatego jest to niby traktat.

Alfabet głagolicowy posiada 49 liter , które zapisują wszystkie możliwości głośni ludzkiej, są oznaczone  imionami, co również stwarza możliwość utworzenia traktatu akrofonicznego, ten głagolicowy mówi o stworzeniu świata i duchowym życiu człowieka. W tymże systemie pisarskim istnieje 800 ligatur, o takiej liczbie inne alfabety nie mogą nawet marzyć, mają 5 czy 10, zupełnie wszystko jedno.

Słowianie posługiwali się językiem słowiańskim, na prawidłową wymową czuwała runica nazwana runami, która jest swoista transkrypcją fonetyczną i wskazuje na odpowiedni układ aparatu mowy ( usta, język, żeby , nos , podniebienie oraz jama gębowa), w celu wydania prawidłowego dźwięku.  Następstwem języka słowiańskiego  jest starocerkiewnosłowiański, tak więc mówienie o zapożyczeniach językowych z rosyjskiego czy ukraińskiego jest trochę pozbawione sensu.

Dodać mogę, że język starocerkiewnosłowiański jest nieprzetłumaczalny na żaden język współczesny ze względu na olbrzymia ilość pojęć  nie spotykanych w żadnym innym języku, co świadczy  o wysokiej kulturze społeczności nim się posługującej.

Natomiast prawdziwy słowiański był jeszcze bardziej rozbudowany, dlatego też na jego bazie mogło powstać wiele języków z olbrzymią ilością słów , ponoć czeski posiada ich 250 000.

Oczywiście to nie jest wszystko, czyli takie krótkie co nieco.

 

 

 

Ten krótki materiał u normalnie myślącego człowieka  nie koniecznie z tytułem naukowym samorzutnie rodzi kilka pytań.

  1. Które z przedstawionych systemów pisarskich są wytworami wyższej kultury ?
  2. Dlaczego społeczności, o rzekomo wyższej kulturze posługujące się ubożuchnymi alfabetami do chrystianizacji pogańskiego i prymitywnego ludu celowo wymyśliły bardzo rozbudowane systemy piśmiennicze ?

Tak jak w monetaryzmie zły pieniądz wypiera dobry ( Kopernik),

Tak, złe alfabety wyparły dobre.

 

Te pytania rodzą pytania o Cyryla i Metodego, Klemensa Ochrydzkiego , czy Nauma Peresławskiego, czy św. Hieronima, o palenie bibliotek.

Także należy przeanalizować  język jakim posługiwano się w Bizancjum, ponieważ nauka podaje, że w zależności od źródeł do VI , lub VIII wieku językiem urzędowym była łacina, co rodzi pytanie, gdzie była greka.

Można również zapytać jakim językiem do końca XV wieku posługiwali się Polacy, gdyż w tym czasie Polska liczyła ok.  1miliona kilometrów kwadratowych i liczyła ( w zależności od źródeł )od 3 do 10 mln mieszkańców)  Z tego okresu praktycznie nie ma żadnych dokumentów pisanych,  czy utworów literackich jak i prywatnej korespondencji, tak jakby była to pustynia.

Po przemyśleniu być może zrewiduje Pan swój ogląd na temat Słowiańskich systemów piśmienniczych.

 

 

Celowo zamieściłem skany, które można znaleźć w internecie, natomiast skład alfabetu jaki propaguję odtworzyłem na podstawie dogłębnej około 20 hipotez naukowych, dotyczących głagolicy, jakie ogłoszono od XVI do XXI wieku.

Tadeusz Pruss Mroziński

PS. Przy tak szerokiej wiedzy historycznej jaką Pan reprezentuje mógłby Pan zrobić wiele dobrego w odkrywaniu tajemnic przeszłości.

Z poważaniem

Tadeusz Pruss Mroziński